Muziekinstrument

Uit Oncyclopedia
Ga naar: navigatie, zoeken
ViolonIngres.JPG

Daar zit muziek in.
~ J.S. Bach over een muziekinstrument.

Daar zit muziek in.
~ Kapitein Overduidelijk over het vorige citaat.

Een muziekinstrument is een hoogstaand standje van menselijk vernuft dat toelaat om mensen (en goed getrainde dieren) die niet over een goede stem beschikken, tóch muziek te laten maken, of althans die illusie te koesteren.

't Misverstand[bewerken]

De blaaskruik, een der meest verfijnde en performante muziekinstrumenten.

Historici die beweren dat de stem het eerste, en slagwerk het tweede muziekinstrument in de geschiedenis der mensheid was, slaan de bal zodanig mis dat enkel één der twee dorpen verder spelende ploegen er iets aan heeft. En dan nóg. Men moet behept zijn met een ernstige historische blindheid om niet in te zien dat muziekinstrumenten zoals de subtiele lurf, het schitterende jandoedel en de allesovertreffende snars minstens even oud zijn, zo niet ouder. De spreekwoordelijk geworden haverklap, waarvan de naam te denken kan geven dat het een slagwerkinstrument is, gaat dusdanig ver terug in de nacht der tijden, dat niemand zich nog kan herinneren hoe dit muziekinstrument onder de mensen kwam, laat staan hoe het bespeeld moet worden. Wellicht is dit muziekinstrument ouder dan de mensheid zelve, net zoals de harp en de trombone.

Populariteitscurve[bewerken]

De tobbebas, een der meest diepgaande en hoogstaande muziekinstrumenten.

Elk muziekinstrument heeft zijn eigen populariteitscurve, die steevast op een sinusoïde neerkomt, als men van een voldoende grote afstand gaat kijken. Zo kan bijvoorbeeld de populariteitscurve van de banjo het best waargenomen worden vanop de maan, terwijl voor die van de triangel de planeet Venus een betere observatiepost biedt.

Pieken[bewerken]

De fagot was immens populair tijdens de hoogdagen van openbare heksen- en ketterverbrandingen, al kijken fagotliefhebbers neer op het gebruik van de fagot als brandstof. De gitaar kende een ongehoorde populariteit tijdens periodes van electriciteitsoverschot, wanneer gitaristen aangemoedigd werden om steeds zwaardere versterkers op hun gitaar aan te sluiten. Zo werd het teveel aan energie op een cultureel min of meer aanvaardbare wijze geabsorbeerd, al verkeerden de muzikanten in de waan dat men hun prestaties op grotere afstand wilde hoorbaar maken. De fluit was immens geliefd in periodes van rattenplagen, en de contrabas in tijden wanneer religieuze wetten de mensen verboden om ingewanden van dieren te eten, en darmen niet geschikt werden gevonden om er de toekomst in te lezen.

Dalen[bewerken]

Het wasbord, een der meest volkse en nobele muziekinstrumenten.

De fagot werd immens gehaat tijdens en kort na bosbranden, omdat men het gebruik van zeldzaam geworden hout voor zoiets frivools als muziek immoreel en provocatief achtte. Fagottisten werden toen vaak samen met hun instrument openbaar verbrand, een emotionele reactie die, hoewel goed begrijpbaar vanuit menselijk standpunt, toch enigszins in tegenspraak was met de situatie. De gitaar verwekte een ongehoorde afkeer tijdens periodes van energietekort, omdat de elektrische versies het laatste beetje elektriciteit verspilden, en zowat alle modellen als een verspilling van goed brandhout werden beschouwd. Gitaristen die oprecht meenden dat zij in betere periodes de mensen verblijd hadden met hun geluid, konden niet begrijpen dat deze waardering zo plots verdwenen was, en raakten gemakkelijk in een depressie. Op te voyante bespelers van een fluit werd jacht gemaakt in periodes van religieus puritanisme, omdat de puriteinen vreesden dat zij op onreine gedachten zouden gebracht worden door elk voorwerp, elk beeld, elk woord dat een seksuele connotatie zou kunnen hebben. De contrabas werd als een hoogst verdacht object beschouwd in tijden wanneer terroristen hele landen onveilig maakten, en men aannam, niet helemaal ten onrechte, dat een contrabas het muziekinstrument bij uitstek was om terroristen in te verbergen en over de grens te smokkelen.

Vervalsing[bewerken]

Het aambeeld, een der meest ontroerende en geliefkoosde muziekinstrumenten.

Meer nog dan juwelen, horloges en schilderijen, zijn muziekinstrumenten onderhevig aan vervalsing. Menig argeloos toerist heeft gemeend met een authentieke accordeon naar huis te gaan, terwijl men hem een afgedankt onderdeel van een gelede bus in de handen gestopt had. Wie heeft nog nooit de teleurstelling gesmaakt van de na veel afdingen voor nog teveel geld verkregen artisanale mandoline, die achteraf een slordig bewerkte sigarenkist met elastiekjes bleek te zijn? De statistieken van de hiervoor bevoegde politiediensten laten alvast één lichtpuntje zien: onder de gedupeerden bevinden zich géén Oncyclopedisten, wat nog maar eens de superioriteit van de door deze site verstrekte informatie in het zonnetje zet[1].

Erkenning[bewerken]

De zingende zaag, een der meest gewaardeerde en controversiële muziekinstrumenten.

De status van "muziekinstrument" is de hoogste die een voorwerp kan bereiken, hoger dan die van "alaam", en zelfs hoger dan die van "kunstobject". Elke wereldburger die meent dat een bepaald voorwerp deze felbegeerde status verdient, kan een aanvraag tot erkenning als muziekinstrument indienen bij het in Brussel gevestigde Istituut ter Naleving van Strenge Toelatingsvoorwaarden Relatief aan Uitroeping tot Muziekinstrument En Niet Tegenpruttelen. Daar worden de dossiers bekeken, besnuffeld en beoordeeld. De meest interessante worden doorgestuurd naar Absurdistan voor verdere afwikkeling, de andere gaan de open haard in. De meest recente erkenning is meteen ook de meest controversiële tot nu toe: het Instituut keurde het dossier "Zingende zaag" goed, tegen de protesten van talloze feministeische verenigingen in. De heisa was ontstaan toen een afdruk van de coverfoto van het dossier in handen kwam van een journaliste van Libelle, die er het in Vlaanderen sterk verspreide seksistisch vooroordeel van de immer zeurende vrouw in bevestigd zag. In Nederland is de controverse zo goed als onbestaande, omdat men daar het woord "zeuren" boven het woord "zagen" verkiest om er deze bezigheid mee aan te duiden. In Engelstalige landen was het vooral de nabijheid van de woorden "saw" en "sow" die de cover bij feministen in ongenade liet valle, en in bij Franstalige vrouwen valt het begrip "scie" evenmin in goede aarde wanneer het buiten strikt timmermannelijke toepassingen opduikt.

Niet-muzikale toepassingen[bewerken]

De koebel, een der meest subtiele en degelijke muziekinstrumenten.

Zoals alledaagse of minder alledaagse voorwerpen de muziekinstrumentstatus kunnen verkrijgen, zo komt het ook voor dat muziekinstrumenten een andere toepassing krijgen. Deze evolutie is niet ongewoon: het toepassen van een voorwerp voor een functie waarvoor het niet ontworpen is, heeft tot menige wereldschokkende vondsten geleid. Zonder zijn toepassing van het tot dan zuiver als voedingswaar beschouwde ei als didactisch materiaal, zou Columbus nooit aan zijn beroemde reis begonnen zijn, en waren de indianen en hun bizons nog altijd heer en meester over de uitgestrekte vlakten waar nu over het lot van de wereld beslist wordt.

Koebel[bewerken]

Een schoolvoorbeeld is de koebel, waarvan het vermoedelijk de naam was die de eerste koeientelers in de Alpen op het idee bracht om ze aan de nek van hun pas gedomesticeerde aanwinsten te hangen, zodat ze deze in die wilde streken altijd konden terugvinden. Omdat ze niet bij elke koe een slagwerker konden plaatsen om continu op de koebel te spelen, kwam één hunner op het idee om in de bel een klepel aan te brengen, zoals ze dat ook al deden bij de klokken van hun klokkentorens[2]. Wie niet aan vervalsing wil ten prooi vallen, dient dus te weten dat de echte koebel geen klepel heeft.

Wasbord[bewerken]

De allereerste wasborden waren gemaakt van de skeletten van wasberen, wier vlees in het Europa van onze voorouders zeer gegeerd was. Het was een huisvrouw uit Purmerend (NH) die omstreeks 58 vóór C., aan de vooravond van de verovering door de Romeinen, op het idee kwam om het instrument te gebruiken bij het reinigen van het wasgoed, in plaats van het vuil eruit te slaan met keien. Het was in die hoedanigheid dat de Romeinen het instrument leerden kennen, wat verklaart waarom de reinigende functie de enige is die men tot heden ten dage in Italië kent.

Muziekinstrumenten in de kunst[bewerken]

De flessofoon, een der meest klassieke en populaire muziekinstrumenten.

Het is een ongeschreven wet in de wereld der instrumentale muziek dat een goed muziekinstrument ook mooi is[3], en dat weet een doorsnee beeldend kunstenaar óók. De populariteitscurves van muziekinstrumenten hebben dan ook altijd hun weerslag op beeldende kunst gehad, en er zijn periodes geweest dat het zo goed als onmogelijk was om een schilderij op de kop te tikken waarin geen muziekinstrument voorkwam. Beeldhouwers zijn altijd terughoudender geweest in het weergeven van muziekinstrumenten, gehinderd als zij waren door de eigenschappen van hun basismateriaal. Michelangelo heeft wel een poging gedaan om zijn David zittend met de traditionele harp weer te gegeven, maar gaf het worstelen met de marmeren harp uiteindelijk op, en beeldde zijn David dan maar rechtstaand uit. De conceptionele kunst van de XXste eeuw bracht meer mogelijkheden, en vooral de flessofoon inspireerde menig in objets trouvés gespecialiseerde kunstenaar.



Notenbalk[bewerken]

  1. De gebruikers van wikipedia daarentegen, zijn oververtegenwoordigd in deze statistieken. Zo zien we maar weer.
  2. Het woord "kerktoren" kwam pas veel later: het werd geïntroduceerd door de eerste missionarissen in de IIde eeuw na C.
  3. Het spreekt vanzelf waarom deze bewering alleen opgaat voor instrumentale muziek: de esthetische kwaliteit van het menselijk strottenhoofd is altijd aan de lage kant geweest, al zou het strottenhoofd van Elvis Presley daar een uitzondering op vormen.